Jak przebiegało badanie nad „genem szczupłości”?
W badaniu wzięło udział 38 ochotników w wieku od 23 do 40 lat. Zostali oni podzieleni na dwie grupy: eksperymentalną, która miała przez osiem tygodni biegać 20-30 minut trzy razy w tygodniu, oraz grupę kontrolną. Co istotne, w trakcie badania nie zmieniano diety uczestników, aby móc w pełni zbadać wpływ samej aktywności fizycznej na utratę masy ciała.
Na koniec eksperymentu zbadano DNA uczestników i zaobserwowano znaczne różnice w utracie wagi w obrębie grupy eksperymentalnej. Wyniki wskazały, że osoby posiadające pewne warianty genów schudły znacznie więcej niż pozostałe. Badacze zwrócili szczególną uwagę na obecność 14 specyficznych genów, które miały wpływ na znaczniejszą utratę masy ciała.
Kluczowe odkrycie – gen PPARGC1A i jego rola w zarządzaniu energią
Jednym z najważniejszych odkrytych genów jest PPARGC1A, który odpowiada za białko PGC-1α. Białko to pełni ważną rolę w regulacji procesów związanych z przetwarzaniem i zarządzaniem energią w organizmie. U osób, które schudły najbardziej, stwierdzono częstszą obecność tego genu, co wskazuje na jego istotną rolę w metabolizmie oraz zdolności organizmu do spalania kalorii.
Badania wykazały, że na podstawie analizy DNA oraz ćwiczeń fizycznych można przewidzieć aż 62% różnic w utracie wagi uczestników grupy eksperymentalnej. Oznacza to, że geny odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi organizmu na ćwiczenia fizyczne i ich efektywność w kontekście redukcji masy ciała.
Co może wynikać z odkrycia „genu szczupłości”?
Odkrycie „genu szczupłości” otwiera nowe perspektywy w walce z otyłością. Jak podkreślają autorzy badania, geny człowieka mają wiele interakcji z reakcjami organizmu na ćwiczenia fizyczne. Zrozumienie tych interakcji może pomóc w opracowaniu bardziej spersonalizowanych programów treningowych, które będą dostosowane do indywidualnych predyspozycji genetycznych. Tego rodzaju podejście może zrewolucjonizować metody leczenia otyłości, zwłaszcza w kontekście osób, które mimo regularnych ćwiczeń i zdrowej diety mają trudności z utratą wagi.
Warto jednak zaznaczyć, że odkrycie tych genów nie oznacza, że można całkowicie polegać na genetyce i zrezygnować z aktywności fizycznej czy zdrowego stylu życia. Jak podkreśla Henry Chung z Uniwersytetu w Essex, geny nie zadziałają bez inicjatywy ze strony danej osoby. Ćwiczenia i zdrowa dieta pozostają więc bardzo ważne w procesie utraty wagi.
Geny a zdrowie psychiczne i inteligencja
Odkrycia dotyczące „genu szczupłości” mają również szersze implikacje. Część z genów odpowiedzialnych za szybszą utratę wagi jest powiązana ze zdrowiem psychicznym oraz inteligencją. Jak wynika z badań, istnieje związek między otyłością, a depresją, zaś odpowiednie zarządzanie wagą może mieć wpływ na poprawę zdrowia psychicznego. To odkrycie wskazuje, że genetyka wpływa nie tylko na aspekty fizyczne naszego ciała, ale również na zdrowie psychiczne i funkcjonowanie mózgu.
- Zobacz również: Nowe odkrycia – związek między wysokim BMI kobiet, a depresją
Aktywność fizyczna jako podstawa zdrowia
Pomimo odkrycia „genu szczupłości”, naukowcy podkreślają, że aktywność fizyczna jest kluczowa w walce z nadwagą i otyłością. Według zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), dorośli powinni poświęcać co najmniej 150-300 minut tygodniowo na umiarkowaną aktywność fizyczną lub 75-150 minut na intensywną aktywność. Niestety, jak wynika z danych WHO, 31% dorosłych na świecie nie osiąga tego poziomu aktywności, co ma poważne konsekwencje dla zdrowia.
- Zobacz również: Ruch to zdrowie Ruch to zdrowie! Poznaj 10 powodów, dla których warto ruszyć się z kanapy!
Źródła:
